Binnenstad
Niet het centrum dat je bezoekt,
maar het centrum waarin je blijft
Elke stad heeft twee gezichten. Het eerste is zichtbaar, luid, gericht naar buiten. Het tweede ligt dieper. Daar waar mensen niet kijken, maar leven. Binnenstad gaat niet over routes, aanbevelingen of bezienswaardigheden. Het gaat over het tempo waarmee iemand ’s ochtends een raam opent.
In België zijn steden geen decor. Ze zijn aanwezig. Ze ademen mee met wie er woont. Kleine straten onthouden voetstappen, gevels dragen gesprekken die nooit zijn afgerond. Wat hier wordt geschreven, ontstaat niet uit observatie van buitenaf, maar uit verblijf.
Een stad zonder etalage
Binnenstad weigert uitleg te geven. Het beschrijft geen functie, maar een toestand. Niet alles hoeft benoemd te worden om te bestaan. Sommige dingen werken beter wanneer ze niet worden afgerond.
Steden onthullen zich niet aan wie zoekt,
maar aan wie blijft.
Traagheid als structuur
Er is geen haast in deze teksten. Ze volgen geen volgorde die efficiënt is. Ze bewegen zoals een middag zonder afspraak — met onderbrekingen, herhalingen en stiltes.
Waarom dit bestaat
Omdat niet alles een platform hoeft te zijn. Omdat sommige ruimtes beter werken wanneer ze geen doel communiceren. Binnenstad is een verzameling momenten, samengebracht zonder belofte.